Jadwiga Maria Hauzer

Jadwiga Hauzer - Życie i działalność w Poradnictwie Rodzinnym

Jadwiga Maria Hauzer urodziła się 9 listopada 1941 roku we Lwowie, jako córka Antoniego i Walerii Zwarycz z domu –Jurkiewicz. Ojciec był z zawodu zdunem, matka zajmowała się prowadzeniem domu i wychowywaniem dzieci. Po zakończeniu wojny, w ramach akcji przesiedleńczej, została z rodzicami przewieziona najpierw do Wrocławia a następnie w roku 1945, do Szczecina, gdzie zamieszkali przy ulicy Zabużańskiej nr 41, na terenie parafii pw. Matki Bożej Różańcowej, (obecnie parafia pw. Przemienienia Pańskiego), gdzie Jadwiga mieszka do dzisiaj. Tutaj w 1948 roku urodzili się jej brat, Kazimierz - który zmarł po kilku miesiącach życia, a w 1949 roku – siostra Janina.
 Nauki pobierała Jadwiga w Szkole podstawowej nr 16 przy ul. Chobolańskiej a następnie w Zasadniczej Szkole Odzieżowej, zakończonej egzaminem zawodowym i uzyskaniem tytułu: krawiec odzieży męskiej. Do Sakramentu Pierwszej Komunii Świętej przystąpiła w wieku 9-ciu lat, sakrament Bierzmowania przyjęła w wieku 14 lat, w parafii p.w. Matki Bożej Różańcowej.
 Rodzice Jadwigi prowadzili sprzedaż w Kiosku „RUCHU” i córka przez dziewięć lat pomagała im w tej pracy.
 W styczniu 1966 roku Jadwiga wyszła za maż za Marcelego Hauzera. Tu przyszli na świat ich synowie-Karol – 1969, Marek -1970, i Grzegorz -1976 r. Maż zadecydował, że Jadwiga nie wróci już do pracy tylko będzie prowadzić dom i opiekować się dziećmi.

Działalność Jadwigi Marii Hauzer w Poradnictwie Rodzinnym

Działalność Jadwigi Marii Hauzer w Poradnictwie Rodzinnym

      Jadwiga Hauzer  była zaangażowana w działalność poradnictwa rodzinnego na Ziemiach Zachodnich od początku jego powstania w latach siedemdziesiątych. Znalazła się  wśród osób, które  brały udział w szkoleniu  indywidualnym  przygotowującym osoby świeckie do służby
 w Parafialnych Punktach Poradnictwa Rodzinnego – jak w tamtym czasie nazywano poradnie rodzinne  przy parafiach.
          Wkrótce po zawarciu Sakramentu małżeństwa, po rekolekcjach wielkopostnych w 1969 roku, ówczesny ks. proboszcz parafii p.w. Matki Bożej Różańcowej,  ks. Stanisław Jezierski, zaproponował Jadwidze uczestnictwo w cyklu spotkań  szkolenia podstawowego w zakresie poradnictwa rodzinnego, nazywanych wtedy ”Dniami skupienia”. Celem tych spotkań było przygotowanie osób świeckich do apostolatu w małżeństwie i rodzinie.”Dni skupienia” były odpowiedzią w posłuszeństwie na wezwanie zawarte w ogłoszonej przez Ojca świętego Pawła VI encyklice Humanae vitae. W punkcie  nr 26 tego papieskiego dokumentu czytamy: „wśród owoców, które dojrzewają, gdy prawo Boże jest gorliwie przestrzegane, niezwykle cenny jest ten,
 że sami j małżonkowie często pragną podzielić się  z innymi wynikami swoich doświadczeń. Dzięki temu w szerokich ramach powołania znajdzie się nowa i niezwykle doniosła forma apostolatu, w której równi usługują  równym. Wtedy bowiem sami małżonkowie podejmują zadanie apostolskie względem innych małżonków, pełniąc rolę  ich przewodników. Wśród tylu form chrześcijańskiego apostolatu ta wydaje się obecnie najpotrzebniejsza”(H.v.26)
koniec cytatu.
    Spotkania w ramach „Dni Skupienia” odbywały się  dwa razy w tygodniu w salce  przy  parafii p.w. Świętej Rodziny przy ul. Królowej Korony Polskiej, gdzie ks. proboszcz Zygmunt Szelążek głosił katechezy a  dr Władysława Sojka, lekarza pediatra , wielce zasłużona na polu poradnictwa, uczyła naturalnych metod rozpoznawania płodności.


      

       Konferencje ascetyczno-doktrynalne i specjalistyczne o małżeństwie i miłości małżeńskiej,
o rodzinie w planie Bożym i świętości w życiu rodzinnym, odpowiedzialnym rodzicielstwie, o wykroczeniach przeciw życiu i przeciw poczęciu, o apostolstwie  świeckich, miały na celu wewnętrznie usposobić uczestników ”Dni Skupienia” i wytworzyć w nich taką postawę, jakiej wymagały ówczesne czasy i problemy od małżeństwa i rodziny.
      Na podstawie  odbytego przygotowania  Jadwiga otrzymała zaświadczenie  iż:, cytuję: „może dzielić się  z innymi wynikami swoich doświadczeń (H.v.26) a szczególnie w naświetleniu  dwóch zasadniczych elementów życia małżeńskiego t.j. wymogów miłości małżeńskiej i odpowiedzialnego rodzicielstwa” koniec cytatu
      Na podjęcie tej formy  apostolatu w parafii i na dalszą pracę pogłębiania niezbędnej wiedzy
i świętości osobistej w dniu 26 czerwca 1969 roku, otrzymała błogosławieństwo Wikariusza Generalnego Kurii Biskupiej w Gorzowie Wielkopolskim, biskupa Ignacego Jeża.
      W dniu 10 listopada 1971 roku  Jadwiga otrzymała zaświadczenie  wydane przez Wydział Duszpasterski  Kurii Biskupiej w Gorzowie Wielkopolskim mówiące o tym, że…  cytuję: „ otrzymała odpowiednie przygotowanie i jest upoważniona do współpracy z Księdzem Proboszczem w katechizacji małżeństw” koniec cytatu . Na podstawie  tego zaświadczenia podjęła posługę w parafii p.w. Matki Bożej Różańcowej,  jako Instruktorka Poradnictwa Rodzinnego - tak  wówczas nazywano osoby posługujące w Punktach parafialnych życia rodzinnego.
      Od stycznia 1972 roku, Jadwiga przygotowywała narzeczonych  w ramach nauk przedmałżeńskich przygotowujących do sakramentu małżeństwa i życia w rodzinie początkowo w parafii Matki Bożej Różańcowej. Na spotkania przychodzili narzeczeni z całej dzielnicy Gumieńce Górne i Gumieńce Dolne oraz z Mierzyna. Od roku 1975 dodatkowo udzielała się w parafii p.w. Św. Jana Ewangelisty*, dokąd przyjeżdżali narzeczeni z innych parafii, gdzie  nie funkcjonowały jeszcze  Parafialne punkty poradnictwa rodzinnego: z parafii pw. Św. Ducha z dzielnicy Szczecin  Zdroje, parafii Św. Antoniego z dzielnicy Warszewo, parafii pw. Niepokalanego Poczęcia NMP
 z dzielnicy  Żydowce, także z dzielnicy Śródmieście z parafii pw. Św. Jana Chrzciciela
 i parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa. Od roku 2002 Jadwiga posługiwała w nowo powstałej parafii pw. Przemienienia Pańskiego, na terenie której zamieszkuje.
      W początkach swojej posługi Jadwiga prowadziła nauki dla narzeczonych nie tylko w salkach przy kościele ale często także w swoim domu. Był to trudny czas, komunistycznych rządów i z obawy przed  prześladowaniami  nie dokonywano żadnych zapisów, ani nie wypełniano dokumentów. Chodziło o to żeby na plebanii  ”nie kręciły się obce osoby”. Kiedy „stopniały lody, nastał czas odwilży” w polityce państwa  można już było prowadzić spotkania na terenie  kościoła. Potrzeba ciągłego podnoszenia swoich kwalifikacji oraz kształtowania odpowiedniej formacji duchowej  wymagały wyjazdów do Gorzowa, Częstochowy i na zamknięte rekolekcje dla instruktorów poradnictwa rodzinnego. Mąż Marceli, nie ingerował w działalność żony, nie angażował się zbytnio ale też i nie przeszkadzał a w razie potrzeby zajmował się  chłopcami.
         Jadwiga to osoba z natury cicha i spokojna, obowiązkowa i rozmodlona, zwykle z różańcem w ręku, wszystkie sprawy i problemy powierza Panu Bogu i Maryji . Jest osobą skromną, zrównoważoną, można nawet powiedzieć, że powściągliwą. Nie lubi mówić o sobie, za to chętnie słucha innych. Jest otwarta na potrzeby drugiego człowieka i z całym zaangażowaniem przekazywała swoją wiedzę i doświadczenie z zakresu przygotowania do małżeństwa i życia
w rodzinie. Jest osobą refleksyjną, wyciszoną a przede wszystkim całym sercem oddaną sprawom poradnictwa. Nie pamiętam, żeby na cokolwiek się skarżyła, nawet wtedy, gdy z wiekiem dołączyły się problemy zdrowotne.



      Swoją służbę  Jadwiga traktowała jako wdzięczność Panu Bogu. Uczestniczyła we wszystkich spotkaniach i rekolekcjach dla Doradców Życia Rodzinnego. To osoba cierpliwa i wyjątkowo pokorna, o wielkim sercu i wielkiej życzliwości. Jej ulubiona modlitwa to rozważania Różańca świętego, ma szczególne nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa.

      W dniu 21 listopada 2010 roku w ramach obchodów 65 rocznicy odprawienia pierwszej Mszy Świętej  w powojennym Szczecinie,” wydarzeniu wskazującym, na moment historyczny przejęcia przez Kościół w Polsce duszpasterskiej odpowiedzialności za ludzi zamieszkujących  Ziemie Pomorza Zachodniego”, Jadwiga Maria  otrzymała list gratulacyjny  wydany przez Arcybiskupa Metropolitę Szczecińsko-Kamieńskiego  JE. Ks. Andrzeja Dzięgę.
       Nieoceniony wkład w kształtowanie się powojennej posługi Kościoła  Katolickiego w Polsce na tych Ziemiach wniosło  wiele osób świeckich, zaangażowanych w parafialne struktury duszpasterskie. Do grona tych osób przynależy także Jadwiga Maria Hauzer. List zawiera  wyrazy uznania, szacunku  i wdzięczności za 40 lat posługi w Parafialnej Poradni Życia Rodzinnego, podziękowanie za podjęty trud i wszelkie dobre dzieła dokonane w tym czasie oraz błogosławieństwo na dalsze lata posługi dla dobra Kościoła Szczecińsko Kamieńskiego.

      *W listopadzie 2013 roku, na zakończenie swojej służby w Poradni Przedmałżeńskiej przy parafii pw. św. Jana Ewangelisty, po 38 latach służby tej parafii, staraniem ówczesnego  ks. proboszcza Marka Borowskiego SAC, w ramach podziękowania za trud włożony w tę posługę, otrzymała dokument z Watykanu, zawierający Apostolskie Błogosławieństwo  papieża Franciszka z jego pieczęcią, podpisany przez biskupa  tytularnego Beneventum
i jałmużnika papieskiego, ks. biskupa Konrada Krajewskiego
.

      W roku 2013, po 43 latach posługi w poradnictwie rodzinnym, Jadwiga Maria Hauzer, zakończyła działalność w poradnictwie rodzinnym. Nadal bliskie jej sercu są sprawy poradnictwa rodzinnego, wspiera nas swoja modlitwą i cierpliwością.  Szczęśliwie ma oparcie i opiekę ze strony synów i ich rodzin.
 
      W dniu 28czerwca 2017 roku, z okazji 45 Rocznicy Powstania Diecezji  Szczecińsko  -Kamieńskiej, Kapituła Krzyża Zasługi dla Kościoła Szczecińsko -Kamieńskiego pod przewodnictw bp. Henryka Wejmana, za wieloletni wkład bezinteresownej i ofiarnej służby -
43 lata - na rzecz poradnictwa rodzinnego, poświęcenie i zaangażowanie w przygotowanie wielu par narzeczonych do Sakramentu Małżeństwa i do życia małżeństwie i w rodzinie, za troskę  o świętość katolickich małżeństw i rodzin, obronę życia dzieci poczętych oraz budowanie Kościoła nad Odrą i Bałtykiem, przyznała Jadwidze Marii Hauzer Krzyż Zasługi dla Kościoła Szczecińsko-Kamieńskiego.
      Dotychczasowe życie i posługa Jadwigi, jest niewątpliwie wyrazistym świadectwem miłości Boga i naszej Ojczyzny i w pełni zasłużyła na przyznanie jej tak zaszczytnego odznaczenia jakim jest Krzyż Zasługi dla Kościoła Szczecińsko Kamieńskiej.

                                                                                               

                                             
                                                                                                         Opracowanie: Krystyna Piotrowska –Szymala
                                                                                                                                               Diecezjalny Doradca Życia Rodzinnego
                                                                                                                                               Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskie
                                                                         Szczecin 29.06.2017 r.                                                  

 

Szukaj

Warto odwiedzić

Visit fbetting.co.uk Betfair Review